Eenmalige vertoning tweeluik Koyaanisqatsi en Powaqqatsi

Luxor vertoont Godfrey Reggio’s beroemde, door Francis Ford Coppola geproduceerde tweeluik Koyaanisqatsi (1982) en Powaqqatsi (1988). 

De experimentele documentaire Koyaanisqatsi veroverde in 1982 de wereld met zijn haast hypnotiserende beeldenstroom en niet te vergeten, de klassiek geworden minimalistische muziek die Philip Glass ervoor componeerde. Zes jaar na Koyaanisqatsi kwam het vervolg, getiteld Powaqqatsi. Beide Qatsi-films geven de relatie tussen mens, natuur en technologie weer. Een thema dat actueler is dan ooit.

Leven in onbalans
Koyaanisqatsi laat de disbalans zien tussen de natuur en de moderne maatschappij van Noord-Amerika in de jaren zeventig en de vroege jaren tachtig. De onmiskenbare schoonheid van de beelden is bedrieglijk: te zien is hoe de mens zich van haar leefomgeving vervreemdt en deze vernietigt. ‘Koyaanisqatsi’ verwijst naar een begrip in de taal van de Hopi-indianen en betekent ‘leven in onbalans’, ‘gek leven’ ofwel ‘een manier van leven die vraagt om een andere manier van leven’.

Leven in transitie
Powaqqatsi (in Hopi-taal het woord voor ‘leven in transitie’ of ‘parasitaire levenswijze’) richt zich daarentegen op mensen in ontwikkelingslanden met beelden uit Zuid- Amerika, Afrika en Azië. Het is een lofzang op de menselijke inspanningen – het vakmanschap, de spirituele verering, de arbeid en de creativiteit die een bepaalde cultuur kenmerken. Het is tevens een lofzang op zeldzaamheden – de delicate schoonheid in de ogen van een Indiaas kind, de rijkdom van een wandtapijt geweven in Kathmandu – en tegelijkertijd een observatie van hoe deze samenlevingen zich bewegen op een universeel ritme.